Hoe komen kinderen op het idee om wurgspelletjes te spelen? In de VS kom je de berichten al jaren tegen: kinderen die zichzelf per ongeluk doden bij het dichtknijpen van de keel om in een prettige roes te raken. Als ze het in een groepje spelen, is er altijd wel iemand in de buurt om de riem, sjaal of ander soort gordmiddel op tijd weer weg te halen. Maar als een kind bedenkt het in z’n eentje te doen, dan gaat het vaak fout. Je kunt jezelf nu eenmaal niet als een baron van Münchausen op tijd uit het moeras trekken. Denk aan een orgasme: als je denkt op het hoogtepunt te kunnen stoppen, ben je gewoon te laat…

In Nederland hoor je er nooit wat van. Geen idee hoevaak het voorkomt. Het is al een oud verschijnsel, dat wel. Maar nu ineens is het een issue in België. In korte tijd zijn een hanvol tieners op deze manier om het leven gekomen. Ouders staan op met een informatiewebsite. Kranten schrijven erover, politici roepen van alles en de minister van onderwijs wil leerkrachten informeren.

Ouders moeten weten dat de gevolgen ernstig kunnen zijn, ook als hetniet fataal afloopt. De hersens worden in zuurstofnood gebracht,waardoor je hart langzamer gaat werken, je kracht afneemt en jetenslotte flauwvalt. Kinderen met een verborgen hartafwijking lopeneerder risico op sterven, maar het is voor alle kinderen gevaarlijk. Eris ook risico op hersenbloeding; daardoor kunnen je gezichtsvermogen,je motoriek en je intellectuele vermogens beschadigd worden.

Ik ben benieuwd: hoe komen die kinderen toch op het idee? Speelt internet een rol? Komen ze via internet op een idee? Via welke plekken?

Had ik hier nu ook niet over moeten schrijven?

Wat kunnen ouders doen?

De Vlaamse kinderpsychiater Pieter Adriaenssens adviseert het wel serieus te nemen. Het wurgspel is volgens hem een andere vorm van grensoverschrijding omwille van de roes. Het is ook iets waarvan je zeker weet dat je ouders het niet goed zullen vinden, en dat shockerende zal meespelen bij de aantrekkelijkheid ervan, zo is zijn idee. "Nu mogen ze veel dingen die voor vorige generaties verboden waren. Wat moet je nog doen om de volwassene te schokken? Vroeger volstond het om je haar af te knippen of punkmuziek te draaien. Nu moet je veel krassere dingen doen."

Adriaenssens adviseert een andere naam te geven aan het fenomeen. Wurgspel suggereert dat het toch nog iets leuks heeft. Lastig voor ouders: door erover te praten, wek je de experimenteerzucht mogelijk in de hand. Maar toch moet je een grens aangeven. Benoem het en wijs het af: er zijn jongeren die zich doodzuipen, die van alles rond hun nek binden tot ze erbij doodvallen. Daar ga je dus kapot aan. Niet doen. Er zijn leukere manieren om te experimenteren.

Justine Pardoen